Vroeger, toen de wereld nog overzichtelijk en te begrijpen was, bouwde je als aannemer alle projecten in een straal van X kilometer rond de kerk.

Die X kilometer rond de kerk mocht je dan zelf invullen. Incidenteel was je als aannemer bereid een stapje verder te gaan, maar dan alleen op speciaal verzoek van de opdrachtgever.

In die X kilometer rond de kerk was de boterham te verdienen. Dan ga je niet verder sjouwen. De aannemer, de uitvoerders, het personeel dag in dag uit allerlei materialen en materieel van project naar project sjouwend. Het moderne logistieke denken kenden we nog niet.

In die X kilometer rond de kerk was de bouworganisatie bekend. Verder hoefde niet. Met je all round personeel kon je alle projecten uitvoeren.  Specialisatie was niet nodig, want je was gespecialiseerd in alle projecten die je in opdracht kon verwerven. Met je vakbekwaam personeel lukte dat iedere keer opnieuw. De concurrentie deed niet anders, de koek werd gelijkelijk verdeeld.

Toen de w150226 Opdrachtgever aannemerereld nog overzichtelijk en te begrijpen was. Dat lijkt lang geleden, dat is niet zo lang geleden. De wereld is drastisch veranderd.

De plaatselijke boer gaat naar de gespecialiseerde stallenbouwer, en dakkapellen worden door de leverancier van prefab dakkapellen geplaatst. Nieuwbouw woningen worden vaak gekozen uit de catalogussen van de standaard huizen bouwers, en het bedrijfshalletje van de handelaar in tweede hands auto’s en van de webwinkel, is ook al een standaard model hal van de hallenbouwer.

De woningcorporatie heeft het reguliere onderhoud uitbesteed aan een gespecialiseerd bedrijf, want die had de trucendoos open getrokken en heeft een deel van de administratieve werkzaamheden over genomen. Ontzorgen heet dat. De grootschalige renovatie is naar een ander gespecialiseerd bedrijf gedaan, want die levert een ‘nul op de meter ‘- concept.

Het laatste echt leuke project is door een clubje ZZP’ers die hebben leren samenwerken, in opdracht verkregen. ZZP’ers die op projectbasis zo’n klus aannemen, met minimale of zelfs géén overhead kosten. Die staan altijd op voorsprong.

Een ander leuk project binnen de X kilometer rond de kerk, heeft de eigenaar aan een andere éénpitter uitbesteed. De opdrachtgever was in onderhandeling met een groot bouwbedrijf, waar die éénpitter op de loonlijst stond. Het soort bedrijven die alleen een projectleider, werkvoorbereider en uitvoerder leveren, deze als directe kosten calculeren, en vervolgens letterlijk alles uitbesteden. Gaan ze één dag voor ondertekenen contract failliet. Zegt zo’n opdrachtgever tegen de projectleider in loondienst: als jullie dan toch zo werken, kom dat project dan maar in rechtstreekse opdracht van mij uitvoeren met de directe kosten als budget. Die 10 % AK, winst en risico die verdelen we samen wel aan het eind van de rit, dan zijn we daar allebei goed mee.

Resteert de Gemeente en overheden. Als die bouwen zijn ze gebonden aan de aanbestedingsregels. Dan is het helemaal afwachten hoe scherp er ingeschreven wordt. Bij EMVI aanbestedingen lopen de kosten helemaal uit de klauwen. Nodigt ook niet echt uit.

Kortom, traditioneel aannemer in deze tijd van veranderingen: denk na, ga terug naar je basis, ontdek dat waar je bouwhart van gaat kloppen, gebruik je creativiteit, ontwikkel je business en verdienmodel, creëer je product / concept, en bestorm de bouwmarkt met JOUW creativiteit.

DAAR is jouw opdrachtgever te vinden, die met smart alleen op jouw CONCEPT / PRODUCT zit te wachten. De opdrachtgever die er blij wordt dat je eindelijk op zijn pad komt. DAAR IS HET BESTAANSRECHT VAN JE ORGANISATIE IN DE VERANDERENDE BOUWWERELD GELEGEN.