Stelling: de structuur en cultuur van de bouwwereld gaan tussen 2010 en 2020 volledig en diepgaand veranderen!

De bouw: een mateloos boeiende dynamische wereld. Die, het kan niet genoeg benadrukt worden, fantastische producten voortbrengt. Producten met de meest uiteenlopende achtergrond en onderliggende techniek. Met maatschappelijk impact. Geen enkele maatschappij waar ter wereld ook die kan functioneren zonder dat de mannen en vrouwen van de bouw er hun boeiende kunstje(s) hebben uitgevoerd.

Het mateloos boeiende element zit hem niet alleen zozeer in de producten en  productie die gerealiseerd wordt. Ook in de onderliggende vermoeiende psychologie. Waarschijnlijk is er wereldwijd geen enkele bedrijfstak te vinden die zo met zichzelf worstelt dan de bouw. De bouw die dit tegelijk krachtig en systematisch weet te volharden. Het alléén aanbieden van een productiecapaciteit, in plaats van een eigen product. Alléén productiecapaciteit aanbieden houdt in: Weinig tot geen mogelijkheden tot onderscheid. Alleen het onderscheid  dat je als producent niet moet willen maken: alleen het laagste prijskaartje.

Kortom, prima zaak voor inkopende partijen, funest voorde uitvoerende organisaties. Als is de ‘prima zaak’ gedachte voor opdrachtgevers ook een korte termijn en ‘oogkleppen op’ gedachte. De min of meer standaard ervaring is dat bouworganisaties bij aanbestedingen vaak slechts op éénmalige basis met hun opdrachtgevers samen kunnen werken. Ruzie en meningsverschillen over meer- en minderwerk is eerder de norm dan een uitzondering. Vindt een opdrachtgever dat boeiend? Of alleen vermoeiend?

 

Funest voor de uitvoerenFaalkosten naar Klantkansen - E-bookde organisaties

Funest voor de bedrijven, want aannemer zijn betekent in een continu negatieve spiraal ALLE ENERGIE besteden aan opdrachtgevers met nieuwe projecten achterna te sjouwen of alle energie besteden om projecten op tijd afgewerkt te krijgen. Want het een beetje beheerst en op elkaar afgestemd binnen laten komen van projecten lukt ook niet. Is dat boeiend? Of alleen vermoeiend?

Alle energie (en daarmee creativiteit) is dan al besteed, op het moment dat eens nagedacht moet gaan worden over innovaties, bestrijden van faalkosten, het creëren van een eigen product, en de productie van dat product op en hele slimme, kostenbewuste doch kwalitatief volwaardige wijze weten te organiseren.

Desondanks: we doen het al decennia lang zo, en veel organisaties denken het zo ook vrolijk te blijven doen.  De bouw is zoals ze is, omdat ze zo is. Of gaan we in de bouwwereld ook het licht zien?

Naar de overtuiging van ondergetekende gaat dit vanaf NU de komende jaren steeds sterker gebeuren.  Daar is meer dan voldoende aanleiding voor. De crisis van de laatste jaren heeft onze nieuwe inzichten geleverd. De combinatie van (1) veranderende maatschappelijke verwachtingen, (2) intrede van nieuwe technologieën en (3) de diepe shit die de bouwwereld de laatste jaren heeft moeten ervaren, maakt deze noodzakelijkheid meer dan duidelijk.

Aanhaken is een must; afhaken betekent niet overleven of een marginaal bestaan.

Het is aan uitvoerende bouworganisaties om niet alleen boeiend actie te zijn met de dagelijkse productie, maar nog meer om interesse, energie en creativiteit te steken in het ontwikkelen van nieuwe eigen producten. Waarbij Faalkosten systematisch geminimaliseerd worden en Klantkansen gemaximaliseerd. Dat proces ervaren is lastig, vraagt tijd en energie. Is niet gemakkelijk. Als je hier met overtuiging en volharding aan begint, zal je merken dat het uitermate boeiend is. Zo boeiend dat er voor vermoeidheid geen plaats is.

Van Faalkosten naar Klantkansen. Zo Boeiend.  Levert zo veel energie dat er geen ruimte meer is om Vermoeid te zijn.